تبلیغات
گـوكـــــــــــــچین - از داشین های گوکچین چه میدانید!؟؟
داشین: "داشی، دٙشین"

بنایی مخروطی شکل و دوطبقه‌ به ارتفاع حدوداً ۲ متری​ ساخته شده از گِل و خشت خام که لایه درونی آن با گِل مخصوصی که در ساخت تنورهای گِلی (گِل کال) استفاده می‌شود، پوشیده می‌شده است. طبقه زیرین را با روزنه‌هایی مشبک از طبقه بالایی جدا می‌کردند. در قسمت پایین بنا روزانه‌ای جهت گذاشتن هیزم (شاخ کردن) و در طبقه دوم روزنه‌ای خلاف جهت روزنه پایین برای خارج کردن چغندرهای پخته شده تعبیه می‌شده‌ است. در سقف بنا نیز روزنه‌ای به قطر چهل سانت برای ریختن چغندرها و خروج دود حاصل از شاخ کردن، تعبیه می‌کردند.

سپس جهت تابیدن (سرخ شدن) داشین، از روزنه پایین نسبت به وارد کردن هیزم و آتش زدن اقدام می‌شده و این کار دو تا سه ساعت ادامه پیدا می کرده است. پس از سرخ شدن داشین، روزنه پایین را با گذاشتن یک تخته سنگ بزرگ و گِل گرفتنِ اطراف آن، می‌بستند. روزنه دوم (خروجی چغندرها) نیز با گِل بسته می‌شده و سریعاً نسبت به ریختن چغندرها از دهانه بالایی اقدام می‌کردند.

معمولاً کشاورزان در هنگام برداشت محصول، چغندرهای شیرین و اٙردی و بی ریشه را برای داشین‌ها کنار می‌گذاشتند.

پس از پر شدن داشین سر آن را محکم با گِل بسته و پس از گذشت دوازده ساعت(یک شب کامل) اقدام به باز کردن روزنه‌ی طبقه دوم و خروج چغندرهای پخته می‌کردند. این کار معمولاً با همکاری چندین نفر (۶ تا ۷ نفر) صورت می‌گرفت (یک نفر برای بیرون آوردن چغندرها، دو نفر پوست کندن و زدن سر و ته چغندرها، دو نفر شستن و تکه کردن و دو نفر نیز مسئول بردن و قرار دادن تکه‌های چغندر بر روی #شزگ_سفید

شَزْگ بوته‌های هیزم سفید رنگی بود که بخاطر شیرینی و تمیز بودن سطح آن، برای خشک کردن چغندرهای پخته، سرشیر، کشک(#قروت) و آلو بخارا و ...، بکار می‌رفت و به وفور در کوه‌های اطراف روستا یافت می‌شود.

مکان خشک کردن قبل از این مراحل آماده می‌شده که سطح وسیعی را بسته به تعداد داشین‌ها در بر می‌گرفته است.

مدت زمان لازم برای خشک شدن تکه‌های چغندر، بین ده تا پانزده روز بوده که پس از گذشت پنج روز جهت شکل دادن به تکه های پخته شده چغندر، تک به تک آنها را مشت می‌کردند. این کار معمولاً از ساعات اولیه صبح آغازمی‌شده است.

به تکه‌های چغندر خشک شده و آماده شده با این روش پُختیک یا کِشته می‌گویند.

موارد مصرف #پختیک بیشتر برای تغذیه‌ی روزانه و کمکی در کارهای​ کشاورزی و ... بوده است ختیک ماندگاری بسیار بالایی دارد که شاید تا هم‌اکنون نیز در خانه‌های بعضی از روستائیان پیدا شود.

بیشترین مکان‌هایی که در آن داشین بر پا بوده یکی ضلع شمالی کشمان روستا، کنار کوه بلند معروف به کوه داشین‌ها که هنوز هم نشانه‌های آن باقیمانده است(عکس پایین) و دیگری در آبادی دُربیچ و آبادی ریگوک بلند بوده است.

از داشین‌ها تا اوایل دهه هفتاد نیز استفاده می‌شده است.




:: مرتبط با: تمام مطالب مربوط به روستا , عكس های روستا ,
:: برچسب‌ها: داشین , دشین , داشی ,
نویسنده : جواد کاویان پور
تاریخ : سه شنبه 29 فروردین 1396
 
 » تعداد مطالب :
 » آخرین بروز رسانی :
 » بازدید امروز :
 » بازدید دیروز :
 » بازدید این ماه :
 » بازدید ماه قبل :
 » بازدید کل :
 » آخرین بازدید :